Prince_Of_Rain_Diary

Title : ความลับ

Rate : PG

Type : Short-Novel

Author : Prince of Rain

นานแค่ไหนแล้วนะที่เป็นแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วนะที่ได้แค่มองแบบนี้ ถึงแม้เราสองคนจะใกล้กันแค่ไหนแต่สุดท้ายก็ทำได้แค่เท่านี้

“เห้ยไอ้บิ๊ก นั่งเหม่อหาอะไรอยู่ว่ะกูเรียกตั้งนาน”เสียงคนร่างหนาข้างหน้าทำเอา คนที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยสะดุ้งขึ้นจะไม่ให้ตกใจได้ไงเหล่าก็คนที่เขาคิดถึงอยู่นั้นก็ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าที่แหละ

“ไรว่ะไอ้พล กูกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆมีอะไร”บิ๊กถามคนตรงหน้าอย่างสงสัย

“เออก็เมื่อจาร์ยเขาเรียกกูไปคุยเรื่องที่จะไปแข่งที่ศรีราชาศุกร์นี้อะ” ไปแข่งอีกแล้วเหรอเนี่ยไม่ค่อยได้เรียนก็เพราะอย่างนี้แหละร่างบางคิดในใจเพราะด้วยความที่ทั้งเขาและพลเป็นนักกีฬา Crosswordแถวหน้าของโรงเรียน จึงถูกส่งไปแข่งที่โน้นที่นี้อยู่เป็นประจำ

“เออแล้วไงอะ” บิ๊กถามพลอีกครั้งเพราะมันน่าจะมีอะไรพิเศษกว่าการไปแข่งธรรมดา ซึ่งก็คงสังเกตได้สีหน้าของไอ้บ้าตรงหน้า

“ก็มันต้องค้างที่โน้นคืนหนึ่งอะเพราะแข่งอีกทีมันวันถัดไปตอนเช้า”  ร่างบางดูตกใจนิดหน่อยแต่ก็ยิ้มจนพลเองก็อดสงสัย

“ยิ้มอะไรว่ะ หรือมึงดีใจที่จะได้นอนกับกู” สิ้นคำพูดของพลใบหน้าของบิ๊กก็แดงขึ้นทันที จนร่างบางแถบเอาหน้าหลบไม่ทัน

“ไอ้บ้า ตลกแหละมึง” บิ๊กพูดทั้งๆที่หันหน้าไปด้านอื่น

“เห้ยมึงเป็นไรอะไร อายเหรอว่ะ แค่นี้”ตัวพลเองก็พยายามจะแกล้งร่างบางด้วยการจับหน้าให้หันออกมาหาเขา

“พล บิ๊กเล่นอะไรกันอะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น พลรีบหันไปทันทีจนเขาไม่ทันได้สังเกตุว่าสีหน้าเขินอายของบิ๊กได้เปลี่ยนไปแล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกป่าน เล่นกันเฉยๆ เออป่านวันศุกร์พลต้องไปแข่งที่ศรีราชาอะ” พลบอกป่าน

“อ้าวเหรอ ไปกี่วันละ” ป่านถาม

“ก็กลับเสาร์เย็นๆละ” พลพูดไปพลางเอามือลูบผมยาวๆก็ป่านไปด้วยโดยสิ่งที่ร่างหนาทำนั้นอยู่ในสายตาของบิ๊กที่กำลังนั่งมองด้วยสายตาที่ดูอาจเหมือนชื่นชมแต่ถ้ามองลงไปให้ลึกพอก็จะเห็นแววตาอันแสนเศร้าที่ร่างบางปกปิดไว้

“แล้วบิ๊กได้ไปด้วยเปล่า” ป่านถาม จนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย

“ไปๆ” ร่างบางตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

“ดีเลย ฝากดูพลมันได้ด้วยนะ อย่าให้ไปจีบสาวที่ไหนล่ะ”ป่านพูดพร้อมตีแขนพลเบาๆ

“อะไรอ่ะป่าน ก็พลมีป่านอยู่แล้วไงจะมองใครได้ล่ะ” พลทำหน้าตาทะเล้นจนป่านขำ บิ๊กเองก็ขำไปด้วย ถึงแม้ว่าจะฝืทำก็ตาม

“เออ ป่านจะมาตามพลไปช่วยดูการบ้านน่ะ ป่ะไปช่วยดูการบ้านให้ป่านหน่อยขอด้วยนะบิ๊ก” เมื่อป่านพูดเสร็จเธอก็จับมือพลเดินออกไป

“กูไปน่ะเว้ยแล้วเจอกัน” ร่างบางยิ้มรับและเมื่อป่านพาพลเดินออกจากห้องไป ร่างบางถอนหายใจ ใบหน้าที่เคยฝืนยิ้มกลับเป็นใบหน้าที่แสนเศร้านานแล้วละที่เขาหลงรักเพื่อนคนนี้ ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอจนถึงวันนี้เขาก็ยังไม่เคยละสายตาไปจากร่างหนาคนนี้ได้เลยถึงแม้ว่ารู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้ พลเองก็มีป่านเป็นแฟนอยู่แล้วตอนนี้เขาก็เป็นได้แค่เพื่อนๆ ที่ขารัก แต่ไม่เคยหลงรัก

เมื่อถึงวันเดินทางอย่างว่างานนี้เป็นงานใหญ่โรงเรียนเลยส่งไปเฉพาะตัวเด่นๆจึงมีแค่บิ๊กและพลเท่านั้นที่ได้ไป รถที่ไปส่งจงเป็นแค่รถตู้โรงเรียนแล้วมีครูตามไปด้วยหนึ่งคน ระหว่างที่อยู่บนรถ ร่างบางหยิบหนังสือคำศัพท์ขึ้นมาดูพลางเอา      I-pod ขึ้นเสียบหู แต่นานนักไอ้คนข้างมันก็มาดึงหูฟังไปใส่หูมันข้างหนึ่ง แล้วดึงหนัสืองบนมือของบิ๊กไปดูด้วย

“กูดูด้วยดิ” ร่างหนาหันมายิ้มก่อนที่จะก้มลงไปสนใจคำศัพท์ต่อทำให้บิ๊กเองดูอึ้งๆเล็กน้อยกับการกระทำของคนข้างๆ แต่อย่างน้อยร่างบางก็ยิ้มแล้วก้มลงไปดูคำศัพท์ต่อ เวลาผ่านไปสักพัก เสียงอาจาร์ยปลุกว่าเรามาถึงแล้วเดี๋ยวเตรียมขนของเข้าห้องพัก ซึ่งตอนนี้ก็ค่ำแล้วบิ๊กตื่นขึ้นเขาเผลอหลับไปนานเหมือนกันแต่เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เขาหลับอยู่บนไหล่ของร่างหนา เอาตกใจแล้วรีบผละตัวออก พลทำหน้าทะเล้นแล้วก็เดินยิ้มๆไป หลังจากที่ช่วยกันขนของขึ้นห้องเสร็จเสียงโทรศัพท์ของพลก็ดังขึ้น แล้วร่างหนาก็เดินออกไปคุยข้างนอกไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร แฟนเขาโทรมานี่นะ จะไปหวังอะไรเล่าเขามันก็แค่เพื่อน ร่างบางนอนคิดอย่างน้อยใจตัวเองอย่างเขานะเหรอไม่มีทางซะหรอกที่จะได้เคียงข้างร่างหนา น้ำตาอุ่นๆเริ่มไหลอาบหน้าอยากจะตัดใจ อยากจะลบความรู้สึกบ้าๆนี้ทิ้งซะ แต่ทำไมทำไม่ได้สักทีร่างบางร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไปบนเตียง สักพักพลก็เดินเข้ามาแล้วล้มลงข้างๆพลางหันหามอง ร่างบางอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะเอามือไปลูบหัวของคนที่นอนอยู่ข้างอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าจะตื่นขึ้นมาโวยวาย

“บิ๊กมึงรู้อะไรไหม มันคงจะดี ถ้ากูเจอมึงก่อนป่าน” และสุดท้ายทุกอย่างมันก็เป็นได้เพียงแค่ความลับ        

edit @ 14 Apr 2009 22:49:20 by Prince 0F Rain

edit @ 19 Apr 2009 00:30:38 by Prince 0F Rain